Thursday, January 29, 2009
kahit sino naman siguro dito, pag pamilya na pinag-usapan... kahit gaano ka katigas na tinapay, parang kape ang pamilya mo na kayang kaya kang mapaiyak kahit sabihin mong ang secret mo ay nasa long hair gaya ni Samson..
Para sa akin, ang family parang yung kanta "You are my sweetest downfall.." Sila yung mga taong source of strength ko pero at the same time, pwedeng gamiting alas ng kalaban para maging weak ako. Downfall not in a way na sila ang huhugot sayo pababa... pero kung i-give up mo man lahat, sila yung worth it tawagin na "sweetest downfall" diba? Well, never naman ako nilaglag ng pamilya ko. Isa pa bungalow ang bahay namin kaya wala ako lalaglagan.. echoz.
Kanina lang kasi, ay bale.. mga two days ago rin pala, nagkasugat ang pamangkin ko sa hindi sinasadyang pangyayari. Eh mahal na mahal ko yun kasi fetus pa lang yun, inabangan ko na ang paglabas nya at inalagaan ko sya at sinaksiripisyo ko ang gala ko ng sembreak noong college ako para lang maalagaan ko sya at wag padapuan sa lamok. Nagpanic talaga agad ako at tinawagan ang ate ko na para bang pwede kong agawan ng award for best actress si Anne Curtis sa Baler sa pagpapanic ko. Pero ayon, nadala lang ako ng pagkakape pero maliit lang yung sugat.. yun nga lang pag nakita mo, mararamdaman mo yung sakit na dinadala ng baby namin. Kahit di sya galing sa akin, mahal na mahal ko ang batang yon. Tapos, nito lang madaling araw, habang katabi ko sya sa higaan, naramdaman ko ang init sobra ng paa nya.(PAA na yon ha!) ayon, kinaumagahan, dinala na namin sa ospital. Nagpaalam na nga ako sa boss ko na after lunch nalang ako papasok. Hindi ko na inisip kung masesesante ako kung wala ako macover, basta alam ko... family matters most. Sino bang gustong magdisagree dito? bubuhusan ng mainit na kape!!!
Atchaka tingnan mo ang piktyur ng pamangkin ko, panong di mo yan mamahalin??ang kyut kyut!! Kaya minsan nadidismaya ako sa mga kayang kayang tawagin ng kung ano ano nag mga parents nila o mga kamag-anak. May kilala ko bitch ang tawag sa nanay. Kahit anong mangyari kasi, pamilya mo pa rin sila. kapag natapa ka, pagtatawanan ka kahit ng mga taong pinakaclose mo, (initial reaction lang naman) pero pag pamilya yan, initial reaction eh bibigyan ka ng kamay para makabangon ka. Lately, nawawalan na ako ng time magreflect sa mga bagay na ginagawa ko. At alam kong nakakalimot na rin akong magtext ke Papa God. Pero ayon, alam kong alam Nya kung paano ako hilain ulit. Wag nyong isiping drug addict ako ha, never ako napariwara..hehe.. minsan lang dumadating tayo sa stage na nakakalimot tayong makipagcommunicate. But i know He has the best intentions for me..for all of US. I've been through a lot of things now at lahat naman ng pinagsisikapan ko para naman sa pamilya ko at mas gusto ko pang ako nalang ang magkasakit ng kung anoano wag lang sila. Thank God, lagnat lang ang meron si Aminah namin.
Thank you Lord for reminding me to be still at times of storm. Salamat din sa walang sawang pangungulit. Kakayanin ko po lahat kasi andyan Kayo at ang binigay Nyo na family ko. Pakiingatan po sila. I will be still and know You are God.
Para sa akin, ang family parang yung kanta "You are my sweetest downfall.." Sila yung mga taong source of strength ko pero at the same time, pwedeng gamiting alas ng kalaban para maging weak ako. Downfall not in a way na sila ang huhugot sayo pababa... pero kung i-give up mo man lahat, sila yung worth it tawagin na "sweetest downfall" diba? Well, never naman ako nilaglag ng pamilya ko. Isa pa bungalow ang bahay namin kaya wala ako lalaglagan.. echoz.
Kanina lang kasi, ay bale.. mga two days ago rin pala, nagkasugat ang pamangkin ko sa hindi sinasadyang pangyayari. Eh mahal na mahal ko yun kasi fetus pa lang yun, inabangan ko na ang paglabas nya at inalagaan ko sya at sinaksiripisyo ko ang gala ko ng sembreak noong college ako para lang maalagaan ko sya at wag padapuan sa lamok. Nagpanic talaga agad ako at tinawagan ang ate ko na para bang pwede kong agawan ng award for best actress si Anne Curtis sa Baler sa pagpapanic ko. Pero ayon, nadala lang ako ng pagkakape pero maliit lang yung sugat.. yun nga lang pag nakita mo, mararamdaman mo yung sakit na dinadala ng baby namin. Kahit di sya galing sa akin, mahal na mahal ko ang batang yon. Tapos, nito lang madaling araw, habang katabi ko sya sa higaan, naramdaman ko ang init sobra ng paa nya.(PAA na yon ha!) ayon, kinaumagahan, dinala na namin sa ospital. Nagpaalam na nga ako sa boss ko na after lunch nalang ako papasok. Hindi ko na inisip kung masesesante ako kung wala ako macover, basta alam ko... family matters most. Sino bang gustong magdisagree dito? bubuhusan ng mainit na kape!!!
Atchaka tingnan mo ang piktyur ng pamangkin ko, panong di mo yan mamahalin??ang kyut kyut!! Kaya minsan nadidismaya ako sa mga kayang kayang tawagin ng kung ano ano nag mga parents nila o mga kamag-anak. May kilala ko bitch ang tawag sa nanay. Kahit anong mangyari kasi, pamilya mo pa rin sila. kapag natapa ka, pagtatawanan ka kahit ng mga taong pinakaclose mo, (initial reaction lang naman) pero pag pamilya yan, initial reaction eh bibigyan ka ng kamay para makabangon ka. Lately, nawawalan na ako ng time magreflect sa mga bagay na ginagawa ko. At alam kong nakakalimot na rin akong magtext ke Papa God. Pero ayon, alam kong alam Nya kung paano ako hilain ulit. Wag nyong isiping drug addict ako ha, never ako napariwara..hehe.. minsan lang dumadating tayo sa stage na nakakalimot tayong makipagcommunicate. But i know He has the best intentions for me..for all of US. I've been through a lot of things now at lahat naman ng pinagsisikapan ko para naman sa pamilya ko at mas gusto ko pang ako nalang ang magkasakit ng kung anoano wag lang sila. Thank God, lagnat lang ang meron si Aminah namin.
Thank you Lord for reminding me to be still at times of storm. Salamat din sa walang sawang pangungulit. Kakayanin ko po lahat kasi andyan Kayo at ang binigay Nyo na family ko. Pakiingatan po sila. I will be still and know You are God.
